شاید اینجا اولِ انقلابِ کسی باشد

این روزها اوضاع و احوال کشور ایران خوب نیست. البته این بار اول نیست که بازی‌های کثیف سیاسی چنین بحرانی رو نتیجه می‌دن، اما این بار اوضاع از دفعات قبلی بدتر و امید موجود توی جامعه از هر زمانی کمتره. اگر کوچکترین ساین مثبتی توی جامعه ایران وجود داشت و صحبت از تغییر می‌کرد امروز می‌تونستم بهش دل ببندم و امیدوار باشم اما واقعیت تلخ‌تر از این‌هاست. جامعه ایران هر روز بیشتر از روز قبل خودش رو گم می‌کنه. مردم طبقه متوسط ما منتظر ناجی هستن و سردرگم و بدون سرپناه خودشون رو به بی‌خیالی زدن. پرولتاریای ایران ناآگاه‌تر و بی‌جون‌تر از هر زمانی داره زیر دست و پای جامعه له میشه. و بورژوازی ایران از هر زمانی طمع‌کارتر، جانی‌تر و بی‌حیاتر خون یک کشور رو با تمام سرعتی که می‌تونه می‌مکه.

این همه ناامیدی حتی آدم‌های امیدوار رو هم خسته کرده. من هر روز به فکر اینم که بتونم توی ذهنم یه سناریوی خوب از این اوضاع بسازم اما نمی‌تونم. از موندن می‌ترسم و از فرار هم همینطور. از جنگ می‌ترسم هر چند می‌دونم صلح فقط این طبقه نوکیسه رو چاق‌تر و هیولاتر می‌کنه.

واقعیت اینه که این روزها همه ما ناامیدی رو به هم تزریق می‌کنیم و ذره‌ای به هم اعتماد نداریم. تمام ما شبیه کسانی شدیم که برای فرار از درد به مواد مخدر رو میارن و توی توهمات خودشون، توی بی‌دردی چندش‌آورشون صبح رو شب می‌کنن. همه ما منتظر منجی هستیم، چیزی که وجود نداره.

این روزها همه‌ی ما نیاز داریم اول توی وجود خودمون انقلاب کنیم. اول قبول کنیم که چقدر کم کار کردیم، کم خوندیم، کم نوشتیم و کم فکر کردیم. بعد از اون باید سعی کنیم این تنبلی رو جبران کنیم و باور داشته باشیم که تا خودمون تغییر نکنیم هیچ چیزی عوض نمیشه.

چرا فکر می‌کنم نوشتن مهم است

گزارش‌های زیادی درباره گرایش مردم در سال‌های اخیر به خواندن مقالات کوتاه اینترنتی به جای کتاب‌ها خوانده‌ام. البته احتمالا در ایران اوضاع نه تنها به همین شکل که حتی بدتر است. همه ما به جای خواندن عمیق کتاب‌ها و یا مقالات طولانی به دنبال خواندن نوشته‌های کوتاه مجازی هستیم. البته تحقیقاتی زیادی مثل این نشان می‌دهند که ما مقالات اینترنتی را هم کامل نمی‌خوانیم. در این اوضاع و احوال خیلی‌ها حوصله نوشتن را هم ندارند، چون فکر می‌کنند دیگر مخاطبی وجود ندارد. همین چند وقت پیش بود که دیدم سالار هم گفته بود هم دیگر نمی‌نویسد. بیشتر وب فارسی به ترجمه سایت‌های مصرفی اختصاص پیدا کرده و کمتر می‌بینیم کسی به دنبال تولید محتوای جدی و دست اول باشد.

اما در این اوضاع چرا فکر می‌کنم نوشتن مهم است؟ چون فرایند تولید فکر و ایده از همین راه می‌گذرد. ما انسان‌ها کتاب‌ها و مقالاتی را می‌خواندیم و برداشت خودمان را از آن‌ها بررسی می‌کردیم. سپس این برداشت‌ها را با دیگران در میان می‌گذاشتیم و به بحث می‌پرداختیم. نهایتا تحلیل‌ها و مشاهدات ما باعث می‌شد فکر جدید یا ایده‌ی تازه‌ای در ذهنمان تولید شود. این فکر و ایده تولید شده را روی کاغذ می‌آوردیم تا دیگران نیز از آن مطلع شوند. این فرایند تولید فکر، این فرایندی که از خوانش عمیق متون تا نوشتن ایده‌های تازه طی می‌شد، سهم بسیاری در تبدیل آدم‌ها به انسان‌های امروزی داشت. توقف این فرایند اتفاق غم‌انگیزی است. هر جامعه‌ای که کمتر بخواند و بنویسد راحت‌تر شکست خواهد خورد.